Hayata tehditkar bakmakta ne yarar olduğunu kavrayamamış ve de kavrulmuş mısır satın aldıktan sonra onu haşlayamamış bir toplum ferdidir.

01 Şubat 2007

Ayrılık işte artık neye dairse....

Hayatlarımız bayat ekmekler gibi çöpe atılmaya değer bulunur bizi sadece istedikleri maskelerin ardına koyan fakir zihniyetlerce...

Ve onları susturmak için sadece bir kurşun yada diğerleri de yetmez çünkü yaşayanı öldürür kurşun...Yaşamayan o beyinlerin cansızlığı o kadar aşikardır ki...

Hep sizi tekmeler canınızı acıtacağını bilerek ki amacı da budur zaten...Bağırsanız zevk alır acınızdan , sussanız daha çok tekmeler ...Her ikisinde de siz zarar görürsünüz...

Bakamazsınız başka bir yüze çünkü içine kapanmıştır bir ülke...Savunmaya çekilmiştir size ait olan narin bünye...Yıkıcı olabilir gelebilecek ilk darbe....

Karmaşık geldiyse normal bir insanın anlayabileceği dilden anlatayım isterseniz.Normallik bana hakaret gelir ...Eğer size de öyle geliyorsa üstünüze alınmayın...

Kırılmış bir kalp deyim ben, siz ayrılık acısı ilaç olmuş yaşam sancısına deyin, bir başkası da yalnızlık paylaşılmaz desin... Ah pardon onu demişlerdi zaten değil mi !!!

Hiçbirşey yerini dolduramaz kaybolan bir aşkın...Yada besletemez yeni bir güveni bu yıkımla ...
Peki her ayrılık bir veda seremonisini hakeder mi acaba?

"Değişir" dese biri kalabalıktan bir damla suyla boğarlar...Çünkü herkesin ayrılığı kendini gamlandırır ama namlandırmaz ya...Başkası küçük görür zanneder...

Halbuki her ayrılık aslında bir yenilenmedir... Her aşk yeni biri yapmıyor mu zaten bizleri...Yenilenmenin işareti ayrılık...Ama sancısı yalnızlık...

Giden her ne kadar nefret tohumları da ekse sineden hayli büyük bir parçayı da sırtlanıp gitmekte... Sevmesen de onu o içinde bir pişmanlık öyküsü olarak yeşermekte...

Kimse sevinmez mi peki ayrılığa !!! Ya da kimse bitmesini dört gözle beklemedi mi kurak sevdaların damarlarında !!! O seni zaten sevmemiş ki kime ağlıyorsun be hanım abla!!!

Anlamaz sıcaklığı ile kimse yaranın vehametini ve nefes almak dışında hayatı terkeder , kendini kedere gark eder...

Siz terkedenler unutmayın sakın hayat hep içerde oynanmaz... Siz de deplasmana cıkacaksınız bir gün ve orda yalnızlık çok üşütecek çok yakacak ve ne yazık ki ikiside aynı anda olacak...

0 Comments:

Yorum Gönder

<< Home