Bozuk etiz ikimiz...tuzlayalım...kokmayalım...

Biliyorum her nefesim senı soğutacak ensendeki bozadan...
Kalıtsal bir hastalık gibi kanlı kılıbık bir yalnızlık...
Omzumdan sana bakıyor,
uzaklaşan yüzünde tatlı bir dudak taze ısırılmıs...
Kanayan tüm cerahatların rahatlığı yansımış kader hatlarına...
Şehir hatları vapurlarında unutulmuş ilk aşkının denizde boğulmuş umudu değil umarsız kendileşme çaban...
Seni nefesime sürüp sabahları yiyesim,
canıma katıp ıssızlara gidesim var...
yar...

susuz...uykusuz...yalnız...sayıklarım...

sessizlik ve iki damla gözyaşı...
kucağımda uyuyan güzelliğin gözlerime bakınca diriliyor hayata...
üstünde ince bir serinlik...
üşüdüysen gel kuytuma kadınım...
seni üşütecek yıllar daha takvimlere yazılmadı benim sevdamda...
dudaklarında eriyen benim sevgim olmalı...
senin hüznün değil...