"Stop" dediğinde rejisör duruyor hayat...Elimizde ya güzel anılar kalıyor ya da yakıcı "keşke" ler...

Hayat yaşlanacak kadar uzun değil.
Onun için bütün ölümler hep erkendi.
Yaşayacak çok şey var sanırken güzel bayan,
Sanırım bizim filmimizde tükendi...

Ok gibi saplandı kalbime bu son gidişin..Dönsen gülüşünün yararı , dönmezsen yaşamanın anlamı YOK ...

Yalanmış içimdeki pembe bahar.
Dallarına çaput baglayıp dilek tuttugumuz agaclar.
Seni bir nefes gibi yanımda taşıyacagım;
Son anıma kadar cekmeyeceğim içime,
Öldürme beni diye...

Sevmedim ben ilk kez bir oyunu, ama o da değiştiremez bu anlamsızlığın sonunu...

Oyun oynamışım kendime, yokmuş sonu bu yolun.
Bilmeden sevmişim ya seni güya güldürmüşüm şenliğimle...
Deli değilim inan bu gece de sırf yalnızlığıma inat,
Mutsuzluğumu çekiştiriyorum şizofrenik benliğimle...

Zaman; göreceğiz ilaç mısın hasretime yoksa kangren misin esaretinle....

Minicik rüyalar, adam boyu sevdalar eder mi?

Üstünde duramam hayatın küçücük ellerin olmasa,
Ayaklarımı da çırpamam dua ederim ki yeniden yere bassa...
Yerinde duramaz sevincinden bu yaramaz yarasa,
Aşk bacadan girmiş kalbe kurt ise fındıkla ...

İstemekle de bitirilemiyormuş herşey,dile kolay kalbe zor yaşam bizi bekliyor...

Mutsuzluğumu gökyüzüne yazıp ilan etmek isterken insanlığa, engelliyorsun...
Masal gibi aşklara yelken açacakken rotama fırtınalar ekiyorsun...
Dalıyorum engin düşünce okyanuslarında derinlere, boğuluyorum...
Bilmiyorsun.Sensiz her gece içimde masum bir sen öldürüyorum...

Kazanmadan önce kaybetmeyi düşleyince işte karabasan diye haykırdım...

Her gece kabuslarından uyandığımda
Yastığımda ruhumun depresif izleri
Unutamadım, zaten mümkün de olmayacak
Elveda, şehrimin hüzün gözleri...

Karanlık kime neler getirdi...bizden kimleri götürdü ...

Ayrılık işte artık neye dairse....

Hayatlarımız bayat ekmekler gibi çöpe atılmaya değer bulunur bizi sadece istedikleri maskelerin ardına koyan fakir zihniyetlerce...

Ve onları susturmak için sadece bir kurşun yada diğerleri de yetmez çünkü yaşayanı öldürür kurşun...Yaşamayan o beyinlerin cansızlığı o kadar aşikardır ki...

Hep sizi tekmeler canınızı acıtacağını bilerek ki amacı da budur zaten...Bağırsanız zevk alır acınızdan , sussanız daha çok tekmeler ...Her ikisinde de siz zarar görürsünüz...

Bakamazsınız başka bir yüze çünkü içine kapanmıştır bir ülke...Savunmaya çekilmiştir size ait olan narin bünye...Yıkıcı olabilir gelebilecek ilk darbe....

Karmaşık geldiyse normal bir insanın anlayabileceği dilden anlatayım isterseniz.Normallik bana hakaret gelir ...Eğer size de öyle geliyorsa üstünüze alınmayın...

Kırılmış bir kalp deyim ben, siz ayrılık acısı ilaç olmuş yaşam sancısına deyin, bir başkası da yalnızlık paylaşılmaz desin... Ah pardon onu demişlerdi zaten değil mi !!!

Hiçbirşey yerini dolduramaz kaybolan bir aşkın...Yada besletemez yeni bir güveni bu yıkımla ...
Peki her ayrılık bir veda seremonisini hakeder mi acaba?

"Değişir" dese biri kalabalıktan bir damla suyla boğarlar...Çünkü herkesin ayrılığı kendini gamlandırır ama namlandırmaz ya...Başkası küçük görür zanneder...

Halbuki her ayrılık aslında bir yenilenmedir... Her aşk yeni biri yapmıyor mu zaten bizleri...Yenilenmenin işareti ayrılık...Ama sancısı yalnızlık...

Giden her ne kadar nefret tohumları da ekse sineden hayli büyük bir parçayı da sırtlanıp gitmekte... Sevmesen de onu o içinde bir pişmanlık öyküsü olarak yeşermekte...

Kimse sevinmez mi peki ayrılığa !!! Ya da kimse bitmesini dört gözle beklemedi mi kurak sevdaların damarlarında !!! O seni zaten sevmemiş ki kime ağlıyorsun be hanım abla!!!

Anlamaz sıcaklığı ile kimse yaranın vehametini ve nefes almak dışında hayatı terkeder , kendini kedere gark eder...

Siz terkedenler unutmayın sakın hayat hep içerde oynanmaz... Siz de deplasmana cıkacaksınız bir gün ve orda yalnızlık çok üşütecek çok yakacak ve ne yazık ki ikiside aynı anda olacak...